Ogród Botaniczny w Lublinie

Jak dotrzeć do wejścia i zaplanować spacer?

Wejście dla zwiedzających prowadzi od ul. Willowej (według Wikipedii). Ogród znajduje się przy skrzyżowaniu ul. Sławinkowskiej, al. Solidarności i al. Warszawskiej. Tamtejsze wejście zamknięto podczas przebudowy ulic w 2014 roku i nie otwarto go ponownie po zakończeniu robót.

Na krótszą wizytę wybierz kilka interesujących działów zamiast próby obejrzenia wszystkich zbiorów.

Kiedy warto przyjść?

Sezon zwiedzania według Wikipedii trwa od kwietnia do października, a wstęp jest płatny. Przed wyjściem sprawdź aktualne godziny i ceny biletów na oficjalnej stronie Ogrodu Botanicznego UMCS. Jeśli planujesz zwiedzanie szklarni, sprawdź też zasady ich udostępniania.

Co tu jest?

W ogrodzie są arboretum, czyli kolekcja drzew i krzewów, alpinarium z roślinami górskimi oraz rosarium. Osobne działy skupiają rośliny użytkowe, ozdobne, wodne i bagienne. Są też kolekcje flory Polski oraz roślin tropikalnych i subtropikalnych.

Kolekcje ogrodu (dane z Wikipedii):

Część kolekcji	Liczba
Gatunki drzew i krzewów	ponad 1600
Rośliny zielne rosnące w gruncie	ponad 3300
Gatunki roślin szklarniowych	około 1600
Drzewa w wieku ponad 100 lat	106

Można obejrzeć również kolekcje bylin oraz roślin cebulowych i bulwiastych. „Pałacówka”, „Wąwóz Ozdobny” i rośliny ozdobne „Nad Stawami” należą do części poświęconej nasadzeniom dekoracyjnym.

Historia miejsca

Ogród powstał w 1965 roku. Formalny początek wyznacza uchwała Senatu UMCS z 23 lutego, powołująca jednostkę w ramach Katedry Systematyki Roślin. Dla zwiedzających otwarto go 30 kwietnia 1974 roku (według Wikipedii).

Pomysł utworzenia uniwersyteckiego ogrodu pojawił się już w 1944 roku. W oczekiwaniu na teren na Sławinku założono ogród dendrologiczny w miasteczku uniwersyteckim. Ten „stary botanik” to dzisiejszy park Akademicki.

Uczelnia uzyskała grunty na Sławinku w 1958 roku. W latach 1964–1970 powstawały szklarnie, zbiorniki wodne i zaplecze, a teren ogrodzono. Wstępną koncepcję zagospodarowania przygotowali Oskar i Zofia Hansenowie przy współpracy Marii Petrowicz i Dominika Fijałkowskiego.

Fot. Klaudiax33, CC BY 3.0, Wikimedia Commons